21 januari 2026

Bij het brede publiek is de Catalaanse architect Enric Miralles bekend als de architect van het stadhuis in Utrecht. Miralles’ werk verwonderde niet alleen de inwoners van Utrecht, maar mensen wereldwijd. Hij maakte internationaal furore met meesterwerken als het Schotse parlement in Edinburgh en de Igualada kerkhof. Hij overleed op veel te jonge leeftijd en werd op notabene zijn eigen ontworpen kerkhof begraven. In deze documentaire neemt een verteller je op poëtische wijze mee langs elf projecten en biedt een kijk op zijn persoon en de vrije geest die hierbij hoorde. De documentaire maakte deel uit van de 'best of architectenweb-selectie' van het AFFR 2025.

In 1984, na deelname aan diverse architectuurprijsvragen, vormde Miralles een eigen praktijk samen met zijn eerste vrouw, architect Carme Pinós. Hun opzienbarende gebouwen kregen in het zich snel moderniserende Spanje van na Franco veel (inetrantionale) aandacht. In 1991 gingen Miralles en Pinós uit elkaar en vormden daarna beiden hun eigen praktijk. In 1993 richtte Miralles een nieuwe praktijk op met zijn tweede vrouw, de Italiaanse Benedetta Tagliabue, onder de naam Miralles Tagliabue EMBT Architects. 

De inleiding bij de film werd verzorgd door Marc de Rooij van BRT architecten. Hij was van 1997 tot 2001 werkzaam als projectarchitect voor Miralles en werkte onder andere aan de renovatie van het stadhuis in Utrecht. een bijzonder project, dat echter in de film niet voorkomt.

In de donkere maanden van het jaar gaat FASadE de samenwerking met filmtheater De Lieve Vrouw aan en eerder ook met het Rietveldpaviljoen. 

Klik hier voor een overzicht van de architectuurfilms die tijdens de samenwerking zijn getoond.